Wees na aardbeving in Haïti

In Jacmel tekende Plan het verhaal op van de 16-jarige Johnny. Hij en zijn zus zijn de enigen van het gezin die de aardbeving in Haïti op 12 januari 2010 overleefden.

In Jacmel tekende Plan het verhaal op van de 16-jarige Johnny. Hij en zijn zus zijn de enigen van het gezin die de aardbeving van 12 januari 2010 overleefden.

"Toen de aarde beefde bevond ik me in ons huis. Ik had maar net de tijd om naar buiten te gaan. Mijn eerste reactie was om tussen het puin op zoek te gaan naar mijn familie. Ik hoorde iemand roepen: "doe dat niet, het is te laat, je moeder is vast en zeker al gestorven. Als je terug naar binnen gaat, sterf je zelf ook. " Ik heb naar hem geluisterd."

Ik had drie zussen. Nu blijft alleen de 13-jarige Blandine over. We zjin nog met z’n tweetjes.

"We slapen onder een boom en moeten bedelen, want we hebben niks meer. Mijn kleren, gsm en schoenen zijn in het huis achtergebleven en ik wil er niet terug naartoe (…). Ik moet een baan vinden. Dat vertel ik mensen de hele tijd, maar ze sturen me wandelen en zeggen dat dit onmogelijk is, dat er te veel mensen zijn (…)

We kijken naar de vliegtuigen en helicopters, maar we weten niet wat ze brengen. Waarschijnlijk eten, water en misschien tenten. Ik ga kijken of ik kan helpen met uitladen. Het zou helemaal goed zijn als ik een tent zou kunnen krijgen. Dan kan ik beter slapen onder de boom (…)

Mijn school staat er nog, maar ik denk niet dat ik terug naar de schoolbanken kan, want ik heb geen geld en er is geen werk in Haïti. (…)"

Als ik dit allemaal overzie, dan huil ik. Het is de eerste keer dat ik zoiets meemaak. In het begin ben ik erg bang geweest. Ik ben beginnen rennen, maar wist niet waar naartoe. Wanneer ik in slaap probeer te geraken, denk ik hier de hele tijd aan. En ik bid dat dit nooit meer gebeurt want bijna iedereen is dood.